جاحد

جاحد. [ ح ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از جحدو جحود. منکر. انکارکننده با وجود دانستن. انکارکننده حق کسی با علم به آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).

(حِ ) [ ع. ] (اِفا. ) انکار کننده حق کسی با وجود دانستن آن.

۱. انکارکننده.
۲. کسی که با علم، حق کسی را انکار می کند.

انکارکننده، انکارکننده حق کسی باعلم به آن
( اسم ) انکار کننده با وجود دانستنمنکر. جمع جاحدین.

💡 پرسیدند از حسد، گفت: من درین مقام نبوده‌ام، جواب نتوانم داد و اما گفته‌اند: الحاسدُ جاحدٌ لأنّه لایرضی بقضاء الواحد.

💡 ذات تو به ذات بوده واحد وانگه غنی از مقر و جاحد

💡 ایمان و زاهدی را بر هم شکست باید زنار جاحدی را از جان خرید باید

💡 نور احمد باعلی واحد بود غیر نابینا مگر جاحد بود