تقصیری

تهیدستی فقر بینوایی درویشی.

💡 نبود از نوبهار گریة ما هیچ تقصیری که برق آفتی پیدا شد و بر دانة ما زد

💡 جان ز من می‌خواستی در پایت افشاندم روان غیر ازین واقع نگشت از بنده تقصیری دگر

💡 من که هرگز مرغ امیدم نزد بال و پری با چه تقصیری برون از آشیانم می‌کنی

💡 تو را چه حد که بگیری به این وآن تقصیر مگر خبر نیی ازخود که غرق تقصیری

💡 نیست تقصیری اگر زنار ما نگسسته ماند دست ما در زیر سنگ سبحه صددانه بود