واژهی بهکلّی (به صورت مرکب: به + کلّی) از ترکیب حرف اضافهی به و صفت عربی کلّی به معنی عام، همگانی و فراگیر تشکیل شده است. در دستور زبان فارسی، این ترکیب به عنوان قید تأکید به کار میرود که بر کامل بودن و تمامیت یک حالت، عمل یا ویژگی دلالت دارد. آوانگاری این واژه در فرهنگهای لغت به صورت [ ب ِ ک ُل ْ لی ] ثبت شده و بیانگر تلفظ صحیح آن است.
این قید در کاربردهای رسمی و ادبی زبان فارسی به معنای تمام و کمال، به طور کامل و بدون استثنا استفاده میشود و بر شدت و گستردگی یک امر اشاره میکند. معادلهایی مانند تماماً، کلاً و بالمرّه در زبان عربی و فارسی برای آن به کار رفتهاند. کاربرد صحیح آن در جملههایی است که بر قطعیت و فرابودن یک مفهوم تأکید میکنند، مانند: اختلافات پیشین بهکلّی مرتفع شد یا وی بهکلّی از شرکت در جلسه منصرف گشت.
