خروشیدن

خروشیدن. [ خ ُ دَ ] ( مص ) بانگ زدن. فریاد کردن. هرا کشیدن. غریدن. داد کشیدن. ( یادداشت بخط مؤلف ). وَعْوَعة. ( منتهی الارب ):
بتاراج و کشتن نهادند روی
برآمد خروشیدن های و هوی.فردوسی.ز صندوق پیلان ببارید تیر
برآمد خروشیدن داروگیر.فردوسی.خروشید گرسیوز آنگه بدرد
که ای خویش نشناس و ناپاک مرد.فردوسی.تو گفتی هوا خون خروشد همی
زمین از خروشش بجوشد همی.فردوسی.خروشید کاکنون مرا و تراست
بنزدیک او تاخت از قلب راست.( گرشاسب نامه ).در فلک صوت جرس زنگل نباشانست
که خروشیدنش اززخمه دارا شنوند.خاقانی.دلش از کینه بهرام جوشید
چو شیری گشت و چون شیری خروشید.نظامی. || فریاد کردن. گریه کردن. زاری کردن. گریستن. ( از شرفنامه منیری ). اصطراخ:
جهاندار دست سکندر گرفت
بزاری خروشیدن اندرگرفت.فردوسی.بدانگه که خیزد ز مرغان خروش
خروشیدن زارم آمد بگوش.فردوسی.درود آوریدش خجسته سروش
کز این بیش مَخْروش و بازآر هوش.فردوسی.چو از کوه آتش بهامون گذشت
خروشیدن آمد ز شهر و ز دشت.فردوسی.خروشیدن و ناله و آه بود
بهر برزنی ماتم شاه بود.فردوسی.وگر بباغ فرارفتمی زبانم هیچ
نیافتی ز خروشیدن و نکوهش هان.فرخی.متظلمی بدر سرای پرده آمد و بخروشید. ( تاریخ بیهقی ).
خروشید و گفتا مرا خیرخیر
به بیغاره دشمن کهن خواند و پیر.اسدی.و زارزار می گریست و خروش و ناله از مهاجر و انصار برآمد و می خروشیدند و زاری می کردند. ( قصص الانبیاء ص 241 ). آدم از خواب بیدار شد بخروشید و زارزار بگریست. ( قصص الانبیاء ص 26 ).
گویم چرا خروشی نه چون منی به بند
برخیز و برپر و برو و دوست را بیاب.مسعودسعد.چون زخم رسد بطشت بخروشد
انگشت بر او نهی بیاساید.خاقانی.چو خود بد کردم از کس چون خروشم
خطای خود ز چشم بد چه پوشم ؟نظامی.من از جفای زمان بلبلا نخفتم دوش
ترا چه بود که تا صبح می خروشیدی ؟سعدی ( خواتیم ).

(خُ دَ ) (مص ل. ) بانگ برزدن، فریاد کشیدن.

بانگ و فریاد کردن.

(مصدر ) (خروشید خروشد خواهد خروشید بخروش خروشنده خروشان خروشیده ) بانگ برزدن فریاد کردن.

بانگ برزدن، فریاد کشیدن.

💡 دشمن تو رعدوار باد همیشه جفت خروشیدن و گریستن زار

💡 دمنده دمان گاودم بر درش برآمد خروشیدن از لشکرش

💡 خروشیدن آمد ز پرده‌سرای ابا نالهٔ کوس و هندی درای

💡 چو آمد کمان کرد بر زه سوار برآمد خروشیدن گیر و دار

💡 سواران و پیلان بدربر به پای خروشیدن زنگ با کرنای

💡 یکی ابر بست از بر گرد سم برآمد خروشیدن گاو دم