تنگدلی

تنگدلی. [ ت َ دِ ] ( حامص مرکب ) دل فگاری و آزردگی و غمگینی. ( ناظم الاطباء ). اندوهگینی. افسردگی. غمگینی. ( فرهنگ فارسی معین ):
یا زنده شبی کز غم او آنکه درست است
از تنگدلی جامه کند لخته و پاره.خسروانی.این من از تنگدلی گفتم و از تنگدلی
آن برآید که دل مرد نخواهد بزبان.فرخی.سخن ندانم گفتن همی ز تنگدلی
چنین درشت سخن گشته ام به طبع و به جنگ.فرخی.چند ازین تنگدلی ای صنم تنگ دهان
هر زمانی مکن ای روی نکو روی گران.فرخی.رافضیم سوی تو و تو سوی من
ناصبیی نیست جای تنگدلی.ناصرخسرو.صبر کنم با جهان از آنکه همی
کار نیاید نکو به تنگدلی.ناصرخسرو.تا چو شبه گیسوان فرونهلد
کی رهد ای خواجه گل ز تنگدلی
جلدی و مردی همی پدید کنی
تنگدلی غمگنی ز بی عملی.ناصرخسرو.زرد چرایی نه جفا می کشی
تنگدلی چیست در این دلخوشی ؟نظامی.خرقه شیخانه شده شاخ شاخ
تنگدلی مانده و عذری فراخ.نظامی.جام مینایی می، سدّ ره تنگدلی است
منه ازدست که سیل غمت از جا ببرد.حافظ.رجوع به تنگدلی و دیگر ترکیبهای آن شود.

افسردگی، اندوهگینی.

اندوهگینی افسردگی غمگینی.

💡 بگاه تنگدلی غمگسار پیرانست گه فرا خروی باز مانع برناست

💡 گر چاره این تنگدلی باید کرد ما را چو تو ده رنگ دلی باید کرد

💡 هرکجا تنگدلی یافت چو غنچه کرمت بدل آرایی او همچو صبا برخیزد

💡 دربسته و دیواربلند است برون آ کز تنگدلی با در و دیوار به جنگم

💡 هرجا چو غنچه تنگدلی چند یافتم رفتم چو ابر و بر سر ایشان گریستم

💡 حل مشکل بکف اوست که او دست خداست چه کنی تنگدلی از پی دیر و زودی