بی‌فایده

بی فایده. [ ی ِ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + فایده ) بی مصرف. بیهوده. بی اثر و بی حاصل. ( ناظم الاطباء ). غیر مفید. ناسودمند:
بپذیر ز حجت سخن که شعرش
بی فایده و بی عرز ( ؟ ) نباشد.ناصرخسرو.و بیش سخن بی فایده نگوید و نابوده نجوید. ( سندبادنامه ص 185 ).
سیم دل مسکینم بر خاک درت گم شد
خاک سر هر کویی بی فایده می بیزم.سعدی.بس در طلبت کوشش بی فایده کردم
چون طفل دوان از پی گنجشک پریده.سعدی.کوته نظران ملامت از عشق
بی فایده میکنند و تحذیر.سعدی.|| نالایق. ( ناظم الاطباء ). رجوع به فایده شود.

بیهوده، بی مصرف.

بی مصرف. بیهوده. بی اثر و بی حاصل غیر مفید.
( صفت ) ۱ - بیهوده بی مصرف ۲ - نالایق

💡 بپذیر ز حجت سخن که شعرش بی‌فایده و بی‌غرر نباشد

💡 گر کام دل از زمانه تصویر کنی بی‌فایده خود را ز غمان پیر کنی

💡 لیک با این همه ای در بر روح سخنت روح بی‌فایده اندر سخن روحانی