جنود

جنود. [ ج ُ ] ( ع اِ ) ج ِ جُنْد. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( دهار ). در مثل است: اِن ﷲِ جنوداً منها العسل؛ خدای را یاریگران یا سپاههاست، از آن جمله است انگبین. این سخن را معاویه گفت هنگامی که به وی خبر دادند که اشتر با عسل زهرآگین مسموم شده است. ( منتهی الارب ). و در حدیث است: الارواح جنود مجندة؛ ای مجموعة. ( اقرب الموارد ):
میر موسی کف، شمشیر چو ثعبان دارد
دست فرعون و جنودش کند از ما کوتاه.منوچهری.خاک مصر طرب انگیز نه بینی که همان
خاک مصراست ولی بر سر فرعون و جنود.سعدی.|| جنود کبریا؛ کنایه از ملایک. ( مجموعه مترادفات )( غیاث اللغات ) ( آنندراج ).

(جُ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ جند، لشکرها، سپاه ها.

لشکرها، سپاه ها.

لشکرها، سپاهها، جمع جند
( اسم ) جمع جند لشکرها سپاهها.

[ویکی الکتاب] معنی جُنُودِ: لشکریان - سپاهیان
ریشه کلمه:
جند (۲۹ بار)

💡 بران بتیر شهاب این جنود شیطان کیش که کیش شیطان کفرست و کفر نیست ثواب

💡 یکی آنها اند که در عالم ارواح در صفوف «الارواح جنود مجنّدهٔ » در صف اوّل بوده اند قابل فیض الوهیت بی واسطه گشته و ایشان انبیاءاند علیهم السّلام که در قبول نور هدایت اینجا مستقل اند.

💡 ور تو خواهی که ز بهر تو جنود ملکوت ملک گیرند برو با تن خود کن پیکار