سایشی

{fricative} [زبان شناسی] همخوانی که در نتیجۀ تنگی در نقطه ای از مجرای گفتار، با سایش تولید شود

💡 نشد ترک کلاهم باعث آسایشی ای دل صلاح کار خود را جز به ترک سر نمی‌بینم

💡 بلی عشق است کآسایش رباید، از جهان لیکن من اندر عین بی‌آسایشی، آسایشی دارم

💡 آسایشی که دیدم، از چشم خون فشان بود مژگان تر به بالین، گل می فشاند ما را

💡 قرب منزل نعل ما را بر سر آتش گذاشت داشتیم آسایشی تا منزل ما دور بود

💡 برون از پوست سیر عالم آزادگی خواهم تنم آسایشی زین پیرهن هرگز نمی یابد