مغلطه

( مغلطة ) مغلطة. [ م َ ل َ طَ ] ( ع اِ ) به معنی غَلوطة است. ( منتهی الارب ). غَلوطة. ج، مغالط.( اقرب الموارد ). سخن غلط و کلامی که بدان در غلط اندازند. ( ناظم الاطباء ). اغلوطة. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).

(مَ لَ طِ ) [ ع. مغلطة ] (اِ. ) سخنی که کسی را به غلط و اشتباه بیندازد.

سخنی که کسی را به غلط و اشتباه بیندازد.

سخنی که کسی رابه غلط واشتباه بیندازد، مغالیط جمع
( اسم ) ۱ - کلامی که بوسیله آن کسی را در غلط و اشتباه اندازند: [ رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم. ] ( حافظ. ۲ ) ۲۶۱ - جایی که کسی را بغلط و اشتباه اندازد.
به معنی غلوطه است. جمع مغالط

رجوع شود به:مغالطه (منطق)

مغلطة
سخنی که کسی را به غلط و اشتباه بیندازد.

💡 چند مرا بفریبی هر چه کنی می‌زیبی چند به دل آموزی مغلطه و طراری

💡 در مؤثر چه کنی مغلطه با این آثار که دلیل است به خورشید فروزان پرتو

💡 به پسته دهنت جز سخن نمی گنجد شکر به مغلطه خود را در آن میان انداخت

💡 هزار مغلطه داری در آستین پنهان کلاه گوشه دانش بعرش اگر سایی

💡 صنما مغلطه بگذار و مگو تا فردا چون توی پای علم نقد که را می‌پایی