ماه روزه

ماه روزه. [ هَِ زَ / زِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) به معنی رمضان است. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). رمضان. ماه صیام. شهر الصبر. شهراﷲ المبارک. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ): ماه روزه درآمد و امیر روزه گرفت به کوشک نو. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 532 ). و ماه روزه درآمد روزه بگرفتند. ( تاریخ بیهقی چ ادیب ص 45 ).
ز ماه روزه به ماه من اندر آمد تاب
برفتش آتش رخسار تابناک به آب.مختاری ( از انجمن آرا )- عید ماه روزه؛ عید فطر. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
- امثال:
همین دو سه روزه تا عید ماه روزه. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به روزه و رمضان شود.
ماه روزه. [ زَ/ زِ ] ( اِ مرکب ) تاریخ و آن را سال مه نیز خوانند. ( فرهنگ جهانگیری ). به معنی سال مه باشد که به عربی تاریخ گویند و آن حساب نگاه داشتن سال و ماه و روز است. ( برهان ). به معنی روز ماه است که نوشته شده که مأخذ تاریخ عربی گردیده است و آن را سال و مه نیز گویند. ( انجمن آرا ) ( از آنندراج ). سال مه و تاریخ و نگاهداری حساب سال و ماه و روز و تقویم. ( ناظم الاطباء ).

(زِ ) (اِمر. ) حساب سال و ماه و روز، تاریخ.

( اسم ) حساب روز و ماه و سال سال مه.

حساب سال و ماه و روز، تاریخ.

💡 یکی دیگر از احکام دیانت بابی روزه می‌باشد. بر هر فرد بابی بالغ واجب است که در ماه روزه دیانت بابی، روزه بگیرد در باب هیجدهم از واحد هشتم کتاب بیان ذکر شده‌است که نوزده روز آخر سال بیانی را روزه بگیرند و تا سن کسی به یازده نرسیده روزه بر او واجب نیست و همچنین پس از چهل دو سال واجب نخواهد بود و مدت هر روز از طلوع شمس است الی غروب و حقیقت روزه در آن باب مفصل تشریح شده‌است.

💡 ۴ یا ۵ روز اضافی را به ابتدای آخرین ماه اضافه می‌کنند که ماه روزه است و دستور داده شده که طی آن از دوستان و فقیران پذیرایی شود. وقتی این چند روز پذیرایی به پایان رسید، روزه را شروع می‌کنند. بلافاصله بعد از ماه روزه، جشن بزرگ نوروز فرا می‌رسد که از جانب بهائیان دوباره تقدیس شده و اهمیت یافته‌است.