لری

لری. [ ل َرْ ری ی ] ( ص نسبی )منسوب به لرّة، نامی از نامهای اجدادی. ( سمعانی ).
لری. [ ل َرْ ری ] ( اِ ) جذام و دأالاسد. ( ناظم الاطباء ). مأخذ این کلمه به دست نیامد.
لری. [ ل ُ ] ( ص نسبی ) منسوب به لُر. || زبان لران. || ( حامص ) سادگی. ساده دلی.
- از لُری برآمدن؛ از روستائیت برآمدن:
زاهد از کوه بصد دلبری آمد بیرون
داخل شهر شد و از لری آمد بیرون.اشرف.

(لُ ) (حامص. ) ۱ - منسوب به طایفة لُر. ۲ - سادگی، ساده دلی.

از لهجه های ایرانی است که در لرستان بدان سخن میرانند. زبان لری خود نیز دارای لهجه های فرعی است و لهجه بختیاری با آن نزدیک است. این لهجه دارای ادبیاتی است.
۱- لر بودن. ۲- سادگی ساده دلی. یا از لری بیرون آمدن. از حالت روستایی و سادگی خارج شدن: زاهد از کوه بصد دلبری آمد بیرون داخل شهر شد واز لری آمد بیرون. ( اشرف لغ. ) یا لریش را گفتن. ساده و واضح بیان کردن.
منسوب به لر. یا زبان لران

💡 مجلس اغیار را از خنده گلریزان مکن چشم خونبار مرا همکاسه طوفان مکن

💡 بادا همیشه دولت تو ناظر الریاض ! بادا همیشه همت تو عالی الرطب!