قبیل

قبیل. [ ق َ ] ( ع اِ ) مام ناف. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || ( ق ) روباروی. ( منتهی الارب ). ظاهر و آشکارا. گویند: رأیته قبیلاً؛ یعنی روباروی و آشکارا دیدم او را. || ( ص ) پذرفتار. || کارگزار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || پاکار. || ( اِ ) رئیس قوم. || شوی زن. || جماعت مردم از سه گروه تا هرچه افزون گردد از گروه های پراکنده چون زوم و زنج و عرب یا گروه های به یک اصل و حسب یا گروه های یک پدری. ج، قُبُل. و از این است قول خدای: و حشرنا علیهم کل شی قبلاً؛ ای قبیلاً قبیلاً. و گفته اند قبلاً ای عیاناً. || آنچه پیش رویه فرود آرد ریسنده از ریسمان. پیش رویه به دوک پیچیدن ریسمان است. مقابل دبیر یعنی آنچه سپس رویه برآرد وقت رشتن. || پنبه. برخلاف دبیر یعنی کتان. || ( اِمص ) طاعت عربان. خلاف دبیر یعنی نافرمانی ایشان. || به مطلب رسیدگی در قمار. برخلاف دبیر یعنی نارسیدگی در قمار. || اول تافتگی رشته برخلاف دبیر یعنی آخر تافتگی آن. || به سوی نرانگشت بودن پیچیدگی سر کفش. و دبیر بسوی خنصر بودن آن. || ( اِ ) رشته ای که بسوی سینه پیش آرندوقت تافتن. و دبیر رشته ای که پس برند در تافتن. قبیل باطن فتل و دبیر ظاهر آن. ( منتهی الارب ). || قبیل اندرون پیچیده در دوک و دبیر بالای آن. || پائین گوش. و دبیر بالای آن است. گویند: مایعرف قبیلاً من دبیر؛ یعنی نمیشناسند گوسپند مقابله ازگوسپند مدابره یا نمیشناسند مقبل را از مدبر یا نمیشناسند نسب مادر را از نسب پدر خود. ( منتهی الارب ).
قبیل. [ ق َ ] ( اِخ ) نام مردی است. ( منتهی الارب ).

(قَ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - جماعت، گروه. ۲ - گونه، ن وع. مثل: از این قبیل کتاب ها.

۱. جماعت، گروه.
۲. [قدیمی] ضامن، کفیل، پذرفتار.

جماعت، گروه، ونیزضامن، کفیل، پذرفتار
( اسم ) گروه دسته جماعت. یا از قبیل. نظیر مشابه همانند: پس اگر مراد از قبیل اموری باشد که مرید را تحصیل آن ممکن باشد...
نام مردی است

جماعت، گروه.
گونه، ن و
مثل: از این قبیل کتاب‌ها.

💡 کان روز که زاد قیس فرخ رخشنده شد آن قبیله را رخ

💡 رفتم به دیارش از سر سوز با اهل قبیله اش هم امروز

💡 شدند اهل قبیله از آن سبب حیران که شد بهار درخت از چه روبه فصل خزان

💡 با گور و گوزن دارد آرام با اهل قبیله کم شود رام

💡 اری لهم ما قد اری لنفسی ان یتبعوا خیر قبیل الانس‌

💡 شاها چو دعا گوت بسی‌اند دعاگو تا ظن نبری کو ز قبیل دگران است