فتنه نشان

فتنه نشان. [ ف ِن َ / ن ِ ن ِ ] ( نف مرکب ) آنکه باعث خفتن فتنه و برقراری آرامش گردد. آنکه فتنه را فرونشاند:
خشمت اندر سوز خصم و نهیت اندر شر خلق
فتنه آتش کش است و آتش فتنه نشان.فرخی.شاد باش ای مطاع فتنه نشان
ای ز امن تو خفته فتنه، ستان.ابوالفرج رونی.«فتنه » بنشست و برگشاد زبان
گفت، ای شهریار فتنه نشان.نظامی.رجوع به فتنه شود.

( ~. نِ ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) آرام - کنندة آشوب و غوغا.

آن که فتنه و آشوب را فرومی نشاند و آرامش را برقرار می سازد.

( صفت ) آنکه سبب خفتن فتنه و برقراری آرامش گردد.

آرام - کنندة آشوب و غوغا.

💡 هم درد دل منی و هم راحت جان هم فتنه برانگیزی و هم فتنه نشان‌

💡 هر چند دلم را بستم گوش گرفتند جایی کشد اندوه تو کز فتنه نشانست

💡 از فتنه نشان نیز نبیند دلم، ایراک در سایهٔ اقبال شه فتنه نشانست

💡 که گر بهر زمئی صد هزار فتنه بود بدان زمین ندهد هیچ کس ز فتنه نشان

💡 تا چرخ تیغ فتنه نشان در کفت نهاد از فتنه هدف در نواحی عالم نشان نماند

💡 شمشیر جهانگیر تو باشد به همه وقت با صاعقه انگیزی و با فتنه نشانی