فاجه

فاجه. [ ج َ / ج ِ ] ( اِ ) دهان دره. بیرون شدن بخارات است از راه دهن. ابونصر نصیرای بدخشانی گوید:
ساقی ز شیشه ریز به ساغر شراب ناب
خصم نشاط فاجه و خمیازه شد مرا.( آنندراج ).

(ج ) (اِ. ) فاژ، فاژه، خمیازه، دهان دره.

( اسم ) بیرون شدن بخارات از راه دهن دهان دره.

فاژ، فاژه؛ خمیازه، دهان دره.

💡 از خفاجه به سر راه معونت یابند وز عرینه به لب چاه مواسا بینند

💡 نز سموم آسیب و نز باران بخیلی یافته نز خفاجه بیم و نز غزیه عصیان دیده‌اند

💡 یبدوا فاجهدان اکاتم حبه فتبین فی، علامة الکتمان

💡 ابراهیم بن ابی‌الفتح هواری اندلسی شهرت‌یافته به ابن خفاجه (۱۰۵۸–۱۱۳۸م) شاعر غزل‌سرای اندلسی و نویسنده بود. در شعرش، وصفِ باغ‌ها و مناظر طبیعی بسیار است. از اهالی جزیرهٔ شقر (الزیرای کنونی) بود. دیوان اشعارش مانده است.