سنگدلی

سنگدلی. [ س َ دِ ] ( حامص مرکب ) بی رحمی. سخت دلی.( ناظم الاطباء ). قساوت. دل سختی. بی رحمی:
ای پسر نیز مرا سنگدل و تند مخوان
تندی و سنگدلی پیشه توست ای دل و جان.فرخی.شیرین سخنم دید و بدان چرب زبانی
زآن سنگدلی پارگکی نرم تر آمد.سوزنی.چرا همی شکنی جان من ز سنگدلی
دل ضعیف که باشد بنازکی چو زجاج.حافظ.آنکو ترا بسنگدلی کرد رهنمون
ای کاشکی که پاش بسنگی برآمدی.حافظ.

سخت دلی بیرحمی.

💡 آن سنگدل سیمبر آیا ز کجاست کز سنگدلی ز ما بجز سیم نخواست

💡 هر دم مکنم حواله با سنگدلی هر روزم از این سنگ بآن سنگ مزن!

💡 گر بخوانی به مثل آیت حمدش بر کوه با همه سنگدلی ناله بر آید ز جبال

💡 گفتی از غمزه من جان ندهی سنگدلی آری اندر دلم آمد شد مژگان باشد

💡 در آتشم که چو آب گهر ز سنگدلی به کام تشنه چکیدن ز من نمی آید

💡 کسی که آب و گلت را سرشت سنگدلیست که در دلت اثر از مایه وفا نگذاشت