حرام خوار

حرام خوار. [ ح َ خوا / خا ] ( نف مرکب ) حرام خور: علما بر مراد ظالمان و فاسقان سخن گویند و حرام خوار و بی پرهیز شوند. ( قصص الانبیاء جویری ص 13 ).

( ~. خا ) [ ع - فا. ] (ص فا. ) ۱ - کسی که مال حرام می خورد. ۲ - رشوه خوار، رشوه گیر. ۳ - مفت خور، تنبل.

۱. آن که مال حرام می خورد.
۲. کسی که آنچه را خوردنش شرعاً منع شده است می خورد.

( صفت ) ۱ - کسی که مال حرام میخورد. ۲ - رشوه خوار رشوه گیر.

کسی که مال حرام می‌خورد.
رشوه خوار، رشوه گیر.
مفت خور، تنبل.

💡 من که ز دولت غمت خون دو دیده می خورم هست حرام خوارگی گر نکنم دعای تو

💡 و عمر در بازار شدی و مردم را دره میزدی، گفتی هیچکس مباد درین بازار که معاملت کند پیش از آنک علم بیع بیاموزد، که اگر نیاموزد در ربوا افتد. و درین باب آنچه مهم است و لا بد باید که بداند که با پنج کس معاملت نباید کرد: با کودک و با دیوانه و با نابینا و با بنده و با حرام خوار.

💡 طلاق دختر رزجز حرام خواره نخورد منش قبول کنم تا بود حلال و مباح

💡 خال تو خورد خونم تا داشت باغ آن رخ آری حرام خواره باشند باغبانان