کنش

کنش. [ ک ُ ن ِ ] ( اِمص، اِ ) کردار، خواه کردار نیک باشد و خواه کردار بد. ( برهان ). کردار و عمل. ( غیاث ) ( از انجمن آرا ). کردار، چنانکه گویند: «بدکنش » یعنی، بدکردار. ( فرهنگ رشیدی ). کردار. ( فرهنگ جهانگیری ). کنشت. کار و عمل. ( آنندراج ). فعل. ( فرهنگستان ). فعل. ( دانشنامه علایی ص 17 ). کردن. فعل و عمل و کار و کردار. ( ناظم الاطباء ). اسم از کردن. عمل کردن. اسم مصدر کردن. فعل. عمل. مصدر دوم کردن. کردار.کرد. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). پهلوی و پازند، «کونیشن ». اسم مصدر، از: کن ( کردن ) + ش ( اسم مصدر ). ( از حاشیه برهان چ معین ).کنشت. کردار. عمل. ( فرهنگ فارسی معین )

(کُ نِ ) (حامص. ) عمل، کردار.

کردار، کار: به گفتار گرسیوز بدکنشت / به نوی درختی ز کینه بکشت (فردوسی۲: ۶۶۴ ).

کاروکردار، کردارنیک یابد، کنشت وکنشن وکنیش نیزگفته شده
( اسم ) ۱ - کردار عمل: معجز پیغمبر مکی تویی بکنش و بمنش و بگوشت. ( محمد بن مخلد سگزی ) ۲ - رسم عادت. ۳ - یکی از اعراض ان یفعل: یکی کنش که بتازی این یفعل گویند. ۴ - حالی است که اندک اندک از گوهری ظاهر میشود در گوهری چنانکه هیچ دو حال از آن اثر با هم موجود نباشند بلکه یکی نیست همی شود و دیگری هستی می یابد.
رشته گلیم بافتن. تافتن رشته گلیم. یا نرم کردن مسواک خشن

{action} [فیزیک] 1. اثرگذاری نیرو بر جسم 2. انتگرال زمانی مـربوط به تحـول هـر سامانۀ فیزیکی در فضای مکان تکانه
{performance} [زبان شناسی] ← کنش زبانی

💡 وان کزین هر سه حالت است برون نکنش یاد کوست ناقص و دون

💡 تو با دشمن بدکنش رزم جوی که با آتش آب اندر آری به جوی