کمینترن

کمینترن. [ ک ُ ت ِ] ( اِخ ) اتحاد احزاب کمونیست کشورهای گوناگون جهان که در سال 1919 م. تأسیس شد و تا سال 1943 م. دایر بود. مؤسس کمینترن لنین بود و اولین کنگره آن از 2 تا 6 مارس 1919 م. به رهبری لنین تشکیل شد و بیانیه ای خطاب به احزاب کمونیستی و کارگری جهان صادر کرد که در آن همه احزاب را به فعالیت در راه هماهنگی مبارزه بین المللی کارگران ودیکتاتوری پرولتاریا و حکومت کارگری دعوت کرد. کمینترن از آغاز تشکیل خود تا پایانش هفت کنگره ترتیب داد که همه در مسکو منعقد شدند. این سازمان به علت اوضاعی که جنگ دوم جهانی پیش آورد در 15 ماه مه سال 1943 م. انحلال خود را اعلام داشت. ( فرهنگ فارسی معین ).

(کُ تِ ) [ فر. ] (اِ. ) سازمان کمونیسم بین الملل و واسطة ارتباط احزاب کمونیستی در جهان که بعد از جنگ اوُل جهانی در مسکو تأسیس و پس از شروع جنگ دوم جهانی منحل گردید.

سازمانی که مرکز تبلیغات و واسطۀ ارتباط احزاب کمونیستی جهان بود. &delta، این سازمان بعد از جنگ جهانی اول در مسکو تشکیل گردید و در جنگ دوم منحل شد، ادارۀ کمونیستی بین المللی.

اتحادیه احزاب کمونیست کشورهای گوناگون جهان که در سال ۱۹۱۹ م. تاسیس شد و تا سال ۱۹۴۳ م. دایر بود. موسس کمینترن لنین بود و اولین کنگره آن از ۲ تا ۶ مارس ۱۹۱۹ م. برهبری لنین تشکیل شد و بیانیه ای خطاب باحزاب کمونیستی و کارگری جهان صادر کرد که در آن همه آن احزاب را بفعالیت در راه هماهنگی مبارزه بین - المللی کارگران دیکتاتوری پرولتاریا و حکومت کارگری دعوت کرد. کمینتران از آغاز تشکیل خود تا پایانش هفت کنگره ترتیب داد که همه در مسکو منعقد شدند. این سازمان بعلت شرایطی که جنگ دوم جهانی پیش آورد در ۱۵ ماه مه سال ۱۹۴۳م. انحلال خود را اعلام داشت.

کُمینْتِرن (Comintern)
سرنام دو کلمۀ کمونیست و انترناسیونال به معنی بین الملل کمونیستی. مجموعۀ هماهنگ کننده ای که سازمان های سوسیالیستی و کارگری پایه گذاری کردند و مشتمل است بر: بین الملل اول یا مجمع بین المللی کارگران (۱۸۶۴ـ۱۸۷۲)، که با نظارت کارل مارکس در لندن تشکیل شد. بین الملل دوم (۱۸۸۹ـ۱۹۴۰)، که در پاریس بنیاد نهاده شد. بین الملل (سوسیالیست) سوم یا کمینترن ( ۱۹۱۹ـ۱۹۴۳) را لنین، رهبر شوروی، در مسکو پایه گذاری کرد که از ۱۹۳۳ از یک جناح مردمی (کمونیست، سوسیالیست، لیبرال) علیه هیتلر، دیکتاتور آلمان، حمایت می کرد. بین الملل چهارم یا بین الملل تروتسکی (۱۹۳۸) تا حدودی مبهم و ضد استالین بود. بین الملل سوسیالیست احیا شده در ۱۹۵۱، که در فرانکفورت آلمان تشکیل شد، مجمع عمدتاً از سوسیال دموکرات های ضد کمونیست تشکیل شده بود.

سازمان کمونیسم بین الملل و واسطة ارتباط احزاب کمونیستی در جهان که بعد از جنگ اوُل جهانی در مسکو تأسیس و پس از شروع جنگ دوم جهانی منحل گردید.

💡 ارتش سرخ مغول شصت درصد از بودجه دولت را در سال‌های اولیه دریافت کرد و از ۲،۵۶۰ سرباز در سال ۱۹۲۳ به ۴،۰۰۰ نفر در سال ۱۹۲۴ و به ۷،۰۰۰ نفر در سال ۱۹۲۷ افزایش یافت. پلیس مخفی و مأموران کمینترن مغول بوریات به‌عنوان مدیر عمل می‌کردند و قدرت واقعی کشور را هر چند تحت هدایت مستقیم شوروی نمایندگی می‌کردند.

💡 ایتالیا در ۶ نوامبر ۱۹۳۷ به پیمان ضد کمینترن که پیش‌تر در ۲۵ نوامبر ۱۹۳۶ بین آلمان نازی و امپراتوری ژاپن امضا شده بود پیوست و با این اقدام نه تنها محور رم-برلین تقویت شده بود بلکه مثلثی از رم-برلین-توکیو به وجود آمد که روزبه روز بر هماهنگی آن افزوده می‌شد. جنگ داخلی اسپانیا نیز موقعیتی مناسب برای آزمایش دوستی و دشمنی‌ها به وجود آورده بود.

💡 اسکار تورپ، که از مخالفان کمینترن بود در سال ۱۹۲۳م، جایگزین امیل استانگ شد. استانگ، حامی کمینترن بود و بعد از مرگ کایر گرپ رهبری حزب کارگر نروژ را در دست داشت. تورپ، در سازماندهی گسترده حزب، بسیار موفق بود. به گونه ای که هم تعداد اعضاء و هم رأی دهندگان به حزب کارگر نروژ، افزایش چشمگیری داشت.

💡 سلطان‌زاده همچنین در کنگره‌های دوم (۱۹۲۰)، سوم (۱۹۲۱) و ششم (۱۹۲۸) کمینترن به عنوان نمایندهٔ حزب کمونیست ایران شرکت داشت و در بحث‌ها به انتقاد از رهبران کمینترن، از جمله لنین و نیکلای بوخارین پرداخت.