کرای

کرای. [ ک ِ ] ( از ع، اِ ) کرایه. وجه کرایه مال. ( یادداشت مؤلف ): خرج راه و نفقه و کرای ندارم. ( تاریخ بخارا ). خود را ملامت کردن ساخت و بدان قانع شد که کرای خر بر وی زیان نبود. ( سندبادنامه ص 302 ). رجوع به کرایه، کرا و کراء شود.

مزد، اجرت، پولی که مستاجربابت اجاره خانه یادواب میدهد، کرایه
کرایه. وجه کرایه

💡 چو شد کشور آباد از آن نیکرای همه مردمِ رفته آمد به جای

💡 سرش چون فرو ریخت آن نیکرای درآمد چه کوهی همان دم ز جای

💡 چه بنهاد یل بر سر چاه پای بچه سرنگون در شد آن نیکرای

💡 دانم به حقیقت که همه خلق ترااند من هیچ ندانم که تواز خلق کرایی

💡 گفتم که کرایی تو بدین زیبایی ای خالق ما که سرور و مولایی