چرب زبانی

چرب زبانی. [ چ َ زَ ] ( حامص مرکب ) نصیحت و خوشامدی. ( ناظم الاطباء ). چرب گفتاری. چرب گوئی. خوش سخنی.چرب سخنی. گفتن سخنان دل انگیز و مطبوع طبع مستمع. شیرین سخنی. ثَطعَمَة. بِلَّة. ( منتهی الارب ):
از باده و از چرب زبانی چنان ماه
اندر سر ما هر دو ز مستی اثر آمد.سوزنی.شیرین سخنم دیدو بدان چرب زبانی
زآن سنگدلی پارگکی نرمتر آمد.سوزنی. || تملق. ( ناظم الاطباء ). چاپلوسی. تملق گوئی. خوش آمدگوئی. گفتن سخنان خوش ظاهر و فریبنده:
دشمن چو نکوحال شوی گرد تو گردد
زنهار مشو غره بدان چرب زبانیش.ناصرخسرو.فصاحت را با وقاحت برآمیخته است وچرب زبانی را سرمایه لقمه های چرب گردانیده. ( سندبادنامه ظهیری ص 169 ). رجوع به چرب زبان و چرب سخنی شود.

( ~. زَ )(حامص. ) ۱ - شیرین زبانی. ۲ - چاپلوسی.

۱. شیرین زبانی.
۲. خوشامدگویی، چاپلوسی: دشمن، چو نکوحال شدی گرد تو گردد / زنهار مشو غره بدان چرب زبانیش (ناصرخسرو: ۲۹۵ ).

۱- شیرین زبانی خوش سخنی. ۲- چاپلوسی خوشامد گویی.

شیرین زبانی.
چاپلوسی.

💡 آن ادیب است که آداب بخلق‌ام وزد نی کسی کو بدهان چرب زبانی دارد

💡 در مدح جز تو چرب زبانی نمود شمع عقلش ز غیرت آتشی اندر زبان نهاد

💡 ز فرط چرب زبانی چر پسته دلداری زخنده رانی همواره باز مانده دهن

💡 موم از چرب زبانی نکند صید مرا شعله ام شعله، سرعالم بالا دارم

💡 چون شمع شدیم انجمن آرای حریفان افسوس که با چرب زبانی نرسیدیم

💡 از باده و از چرب زبانی چنان ماه اندر سرما هر دو ز مستی اثر آمد