لغت نامه دهخدا
چاکاچاک. ( اِ صوت مرکب ) چکاچاک. چکچاک. بمعنی طراق طراق باشد. ( برهان ). صدای زدن شمشیر. ( فرهنگ انجمن آرا ) ( آنندراج ). صدای زدن شمشیر و مانند آن. ( فرهنگ نظام ).صدای برخورد شمشیر و تبرزین و خنجر و مانند آن. ( ناظم الاطباء ) آواز بهم خوردن آلات جنگ. صدایی که از زدن پی در پی شمشیر یا سلاح رزمی دیگر خیزد:
ز چاکاچاک کاج حاجب بوم
قفا گه سرخ کرده راست استاد.سوزنی.ترنگ تیرو چاکاچاک شمشیر
دریده مغز پیل و زهره شیر.نظامی.|| ( ص مرکب ) تراک و شکاف بسیار را نیز گویند. ( برهان ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). شکاف بسیار در لباس. ( فرهنگ نظام ). شکاف و تراک بسیار و شکاف در شکاف. ( ناظم الاطباء ). پاره پوره. شِدر پِدر.
