پوست تخت

پوست تخت.[ ت َ ] ( اِ مرکب ) پوست آش کرده که پشم آن نسترده باشند و درویشان آن را گاه نشستن و خفتن چون گستردنی وبساطی گسترند و گاه رفتن بر دوش افکنند و آن از پوست گوسفند و گاهی شیر و ببر و پلنگ باشد:
اگر از فقر هوای تو بفرمان باشد
پوست تخت تو کم از تخت سلیمانی نیست.تأثیر. || مجازاً، مقام درویش. || مسند.
- پوست تخت ارشاد؛ مسند ارشاد.

(تَ ) (اِمر. ) پوست خشک شدة حیوانات به ویژه گوسفند که برای نشستن از آن استفاده می کنند.

پوست خشک شدۀ حیوانات به خصوص پوست گوسفند که مانند فرش زیر پا می اندازند.

( اسم ) ۱- پوست آش کرده که پشم آنرا نسترده باشند و آنرا بهنگام نشستن و خفتن مانند فرش و بساط در زیر خود گستردن و بهنگام رفتن بر دوش افکنند و آن از پوست گوسفند و گاهی شیر و ببر و پلنگ باشد ( مخصوصا درویشان آنرا بکار برند ). ۲ - مقام دوریش. ۳- مسند پوست تخت ارشاد ( مسند ارشاد ).

پوست خشک شدة حیوانات به ویژه گوسفند که برای نشستن از آن استفاده می‌کنند.

💡 کله کی و سریر جم اگر وفا ندارد چه غم ار ز پوست تخت وز نمد کلاه دارم

💡 پادشاه وقت خود باشد به روی پوست تخت در جهان درویش یعنی خسرو بی افسری

💡 خدیو کشور آگاهیم به کسوت فقر کلاه کهکهی ام تاج و پوست تخت سریر

💡 پوست تختی و سبویی و کتابی، شمعی پر کند چالهٔ درویشی و دارایی را

💡 گوهر چکد ز شبنم گلزار فقر اسیر ابر بهار چون نشود پوست تخت ما

💡 بر فرق، کلاهِ خاک راهی داریم در کشور پوست تخت شاهی داریم