پاکباز

پاکباز. ( نف مرکب ) مقامری که هرچه دارد بازد. آنکه هرچه دارد بازد:
ور همی چون عشق خواهی عقل خود را پاکباز
نصفئی پرکن بدان پیر دوالک باز ده.سنائی. || آنکه در بازی دَغل نکند.مراقب حریف:
نقش فلک چو می نگری پاکباز شو
زیرا که مهره دزد حریفی است بس دغا.سراج الدین قمری. || زاهد. مجرد. تارک دنیا:
تمنی کند عارف پاکباز
به دریوزه از خویشتن ترک آز.سعدی. || عاشقی که بنظر پاک به معشوق نگرد. عاشق پاک نظر. که عشق او مشوب به شهوت نیست:
گروهی نشینند با خوش پسر
که ما پاکبازیم و صاحب نظر.سعدی ( بوستان ).جوانی پاکباز و پاک رو بود
که با پاکیزه روئی در گرو بود.سعدی ( گلستان ).این سخن پایان ندارد هین بتاز
سوی آن دو یار پاک و پاکباز.مولوی.از یمن عشق و دولت رندان پاکباز
پیوسته صدر مصطبه ها بود مسکنم.حافظ.

(ص مر. ) ۱ - وارسته، زاهد. ۲ - عاشقِ صادق و پاک نظر.

۱. پاک باخته.
۲. کسی که در قمار تمام دارایی خود را ببازد.
۳. [مجاز] کسی که با نظر پاک به معشوق خود می نگرد، عاشق صادق.
۴. شخص وارسته، زاهد، و تارک دنیا: تمنی کند عارف پاک باز / به دریوزه از خویشتن ترک آز (سعدی۱: ۵۶ ).

پاک باخته، کسی که درقمارتمام دارایی اش راببازد
( اسم صفت ) ۱- آنکه هر چه دارد بازد مقامری که هر چه دارد بازد پاکبازنده. ۲- کسی که در قمار دغلی نکند. ۳- عاشقی که بنظر پاک بمعشوق نگرد عاشقی که عشق او آمیخته با شهوت نباشد عاشق پاک نظر. ۴- زاهد مجرد تارک دنیا. ۵- کسی که بدون توقع و چشمداشت بخدا عشق میورزد.
مقامری که هر چه دارد ببازد آنکه هر چه دارد بازد

اسم: پاکباز (پسر) (فارسی) (تلفظ: pāk bāz) (فارسی: پاکباز) (انگلیسی: pak baz)
معنی: وارسته، زاهد، عاشقِ صادق و پاک نظر، ویژگی آن که حاضر است در راه هدف همه چیز خود را از دست بدهد، ( به مجاز ) فداکار و از خودگذشته

وارسته، زاهد
عاشقِ صادق و پاک نظر

💡 پاکبازان بر بساط عشق پی گم کرده‌اند خون دل را بر لب همت تبسم کرده‌اند

💡 بیدل از منصوبهٔ عنقایی‌ام غافل مباش نقد اظهاری ندارم پاکباز هستی‌ام

💡 همای عشق چون آگاه بود ز سلطنت فقر همیشه بر سر رندان پاکباز نشیند

💡 آن ستم کز عشق من دیدم مبیناد ایچکس جز عدوی خسرو پاکیزه دین پاکباز

💡 ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت که محب صادق آن است که پاکباز باشد