نان بده

نان بده. [ ب ِ دِه ْ ] ( نف مرکب ) سخی. سخاوتمند. دست و دلباز. که به دیگران نان میدهد. که به اطرافیان و زیردستان نان میرساند. نان رسان. نان ده. سخی خاصه نسبت به نوکران و پیشکاران.

(ب د ) (ص فا. ) (عا. ) روزی رسان، سخاوتمند.

(صفت ) ۱ - آنکه رزق دیگران راتامین کند. ۲ - سخی سخاوتمند: اوکه مردنان بده نیکوکار و با همه احوال خوش نیت و نیکخواهی بود..

(عا.)
روزی رسان، سخاوتمند.

💡 چو همسایه است با جان تو جانان بده جان و حق همسایه بگذار

💡 شهنشها توئی آن زرفشان که همت تو نریزد آب رخ آنکه وجه نان بدهد

💡 زر به یاران خور به مسکینان بده صرف کن چون جاهلان آنرا منه

💡 گهی که ابن یمین در سواد مدحت تو ز کلک ژرده صفت مرکب بنان بدهد

💡 (صامتا) گر می‌توانی نان بده گر نداری نان برو پس جان بده