نامردمی

نامردمی. [ م َ دُ ] ( حامص مرکب )فرومایگی. پستی. نامردی. دنائت. ناکسی. نااهلی. بی مروتی. دون و پست فطرت و بدسرشت بودن. آئین مردی و مردمی نداشتن و ندانستن. عمل و صفت نامردم:
ترا فضیلت بر خویشتن توانم دید
ولیک فضلت نامردمی و بی خطری است.آغاجی.همه بد سگالید و با کس نساخت
به کژّی و نامردمی سر فراخت.فردوسی.نامردمی نورزی، ورزی تو مردمی
ناگفتنی نگوئی، گوئی تو گفتنی.منوچهری.شه راه مردمی است سبیل الرشاد تو
زآن مردمی تو کز ره نامردمی گمی.سوزنی. || بی رحمی. سنگدلی. ( ناظم الاطباء ):
مساز عیش که نامردمی است طبع جهان
مخور کرفس که پرکژدم است بوم و سرا.خاقانی.بسی گور کز دشتبانان گم است
ز نامردمیهای این مردم است.نظامی.جداگانه در روغن هر خمی
فکنده ز نامردمی مردمی.نظامی.همه تخم نامردمی کاشتی
ببین لاجرم تا چه برداشتی.سعدی. || گستاخی. بی ادبی. درشتی. ( ناظم الاطباء ):
زآن می ترسم که از ره بدسازی
وز غایت نامردمی و طنازی.؟ ( از لباب الالباب ).|| بی حمیتی. بی همتی. نامردی: اما بدان که روزه طاعتی است که به سالی یک بار باشد،نامردمی بود تقصیر کردن. ( قابوسنامه چ یوسفی ص 18 ).

بی ادبی، فرومایگی.

۱ - فرومایگی پستی دونی دنائت: ترا فضیلت برخویشتن توانم دید ولیک فضلت نامردمی وبی خطری است. ( آغاجی لغ. ) ۲ - بی رحمی سنگدلی: مساز عیش که نامردمی است طبع جهان مخور کرفس که پر کژدم است بوم وسرا. ( خاقانی ) ۳ - گستاخی بی ادبی. ۴ - بی حمیتی بی همتی [ روزه طاعتی است که درسالی یک بارباشد نامردمی بودتقصیرکردن.]

💡 نامردمی است داد ز زخم کسی زدن اینک بیک مشاهده او دوا کنم

💡 مردمی جستن زهر نا مردمی نامردمیست چون ز مردم در همه عالم نمی یابم نشان

💡 با خود مکن آن جنگ که نامردمی است و آن صلح که با خود است با ایشان کن

💡 دیده ی بی خواب من دل به سر عشق کرد از سر نامردمی کرد به جان زینهار

💡 نامردمیش عادت از آن شد که از نخست خر مهره بود مردمک نور گسترش

💡 بر آن شد از سر نامردمی که یاران را ز گرد خواجه کند دور از ایمن و ایسر