موزع

موزع. [ زَ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از ایزاع. برغلانیده شده و اغوا گشته و مجبور کرده. ( ناظم الاطباء ). برآغالانیده به چیزی. مغری به. ( منتهی الارب، ماده وزع ).
موزع. [ م ُ وَزْ زَ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از توزیع. پخش شده و پراکنده شده. ( ناظم الاطباء ).
موزع. [ م ُ وَزْ زِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از توزیع. پخش کننده و پراکنده نماینده. ( ناظم الاطباء ). پراکنده کننده. ج، موزعین. ( یادداشت مؤلف ). || مأمور پست و تلگراف و تلفن یا مجلات و روزنامه ها که نامه ها و محمولات پستی و تلگرافها و روزنامه ها و مجله ها را به صاحبانشان می رساند. نامه رسان.

(مُ وَ زِّ ) [ ع. ] (اِفا. ) توزیع کننده، پخش کننده. ج. موزعین.

پراکنده کننده، پخش کننده.
بخش شده، پراکنده شده.

پراکنده کننده، ب ش کننده
( اسم ) توزیع کننده پخش کننده: [ موزع جراید ] جمع: موزعین.
نعت فاعلی از توزیع.

توزیع کننده، پخش کننده.
موزعین.

💡 و در جمله باید که اوقات موزع باشد که برکت عمر بدین پدید آید و کسی که اوقات وی فرو گذاشته بود تا در هر وقتی چه اتفاق افتد، عمر وی ضایع شود. اما اوراد شب سه است:

💡 موزع کن بخود اوقات و ساعت بروز و شب بانواع عبادت