منت داری

💡 ور زان که سبو کشی و منت داری جامی ز می توکلم نوش کنی

💡 آن که هرچه بدان حاجتمند باشد در علم و دین وی را بیاموزد که برادران را از آتش نگاه داشتن اولیتر از آن که از رنج دنیا. و اگر بیاموخت و بدان کار نکرد باید که نصیحت کند و پند دهد و وی را به خدای تعالی بترساند، لکن باید که این نصیحت در خلوت بود تا از شفقت باشد که نصیحت برملا فضیحت بود و آنچه گویی به لطف گویی نه به عنف که رسول (ص) می گوید، «مومن آئینه مومن بود یعنی که عیب و نقصان خویش را از وی بداند». و چون برادر تو به شفقت عیب تو در خلوت با تو بگوید، باید که منت داری و خشم نگیری که این همچنان بود که تو را خبر دهد که در درون جامه تو ماری است یا کژدمی. از این سخن خشم نگیری بلکه منت داری و همه صفتهای بد در آدمی مار و کژدم است، لیکن زخم آن در گور پدید آید و زخم آن بر روح بود و از آن صعب تر از مار و کژدم این جهانی است که زخم وی بر تن بود.

💡 او همیشه با لحنی بسیار تند و کنایه‌آمیز به من می‌گفت که تو بسیار منت داری و هیچ‌گاه قدردان خوبی‌های دیگران نبودی.

💡 وقتی کسی سعی می‌کند با یادآوری کارهای گذشته، بر دیگری فشار بیاورد، در واقع می‌خواهد بگوید که تو بر من منت داری.

💡 هیچ‌یک از ما نباید در روابط انسانی با استفاده از کلماتی مثل منت داری، سعی کنیم احساس گناه و ضعف را در طرف مقابل ایجاد کنیم.