مستحسن

مستحسن. [ م ُ ت َ س ِ ] ( ع ص ) نعت فاعلی از مصدر استحسان. نیکوشمرنده. ( اقرب الموارد ). نیک پندارنده. ( غیاث ) ( آنندراج ). رجوع به استحسان شود.
مستحسن. [ م ُ ت َ س َ ] ( ع ص ) نعت مفعولی از مصدر استحسان. نیکو شمرده شده و پسند نموده. ( غیاث ) ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ). ستوده. نیکو. خوب. رجوع به استحسان شود:
هر آنچه گفت همه گفت اوست مستحسن
هر آنچه کرد همه کرد اوست مستحکم.سوزنی.ماهرویا مهربانی پیشه کن
سیرتی چون صورت مستحسنت.سعدی.قاعده مستحسن بنهاد. ( تاریخ قم ص 187 ).
- مستحسن داشتن؛ پسندیدن. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).

(مُ تَ سَ ) [ ع. ] (اِمف. ) نیکو، نیکو و پسندیده شمرده شده.

۱. نیکو و پسندیده.
۲. نیکوشمرده شده.

نیکووپسندیده، نیکوشمرده شده
۱- (اسم ) نیکو شمرده شده پسند کرده. ۲ - ( صفت ) پسندیده ستوده.
نیکو شمرنده شده

نیکو، نیکو و پسندیده شمرده شده.

💡 گزیده ای که همه قول اوست مستحکم ستوده ای که همه فعل اوست مستحسن

💡 تناسانی و استغناست احسان تو بر مردم زهی ‌آن جرم مستغنی فری‌ آن چهر مستحسن

💡 کرد و صد مهمانم آمد خدمت هریک زمهر برطریق احسن و بروجه مستحسن کند

💡 ز غیبم هاتفی خواند این قصیده ناگه از هاتف بنامیزد معانی بدیع، الفاظ مستحسن!

💡 بلی چه مایه امور شنیعه در عالم که ‌نغز و دلکش ‌و مستحسن است در فرجام

💡 صفات و رسم و خوی و خصلت و کردار و آئینش بپیش خلق و خالق سر بسر مستحسن و قابل