مردری

مردری. [ م ُ دَ ] ( اِ مرکب ) مرده ریگ. میراث. ترکه. ماترک. رجوع به مرده ریگ شود:
وز آن مردری تاج شاهنشهی
ترا شد سر از جنگ جستن تهی.فردوسی.بپرهیز از این گنج آراسته
وزین مردری تاج و این خواسته.فردوسی.گر آن مردری کاویانی درفش
بیابی شود روز ایشان بنفش.فردوسی.چو پیش آمدش روزگار بهی
از او مردری ماند تخت مهی.فردوسی.برفت و جهان مردری ماند از اوی
نگر تا که را نزد او آبروی.فردوسی.نماند و جهان مردری ماند از وی
شد آن رنج و آسانی و رنگ و بوی.فردوسی.بماند این همه مال ازاو مردری
اگر ناصری بود اگر قادری.حکیم زجاجی. || ( ص مرکب ) پست و فرومایه که کار از آن برنیاید. ( از زفان گویا ). وامانده. || کهنه و فرسوده به سبب میراث بودن:
بود در مردری گریبانش
دو درم بهر جامه و نانش.سنائی.

( اسم ) مرده ریگ: شما را بدان مردری خواسته بران گونه بر دل شد آراسته. ( شا )
مرده ریگ

(قدیم): میراث، ترکه، ماترک. وز آن مردری تاج شاهنشهی.....ترا شد سر از جنگ جستن تهی (شاهنامه)

💡 قوم گفتندش که ای چو تل ریگ پس چه می‌کردی کیی ای مردریگ

💡 شما را بدان مردری خواسته بدان گونه بر شد دل آراسته

💡 برفت و جهان مردری ماند ازوی نگر تا که را نزد او آبروی

💡 کان تف خورشید شهوت برزند آن خفاش مردریگت پر زند

💡 گفت قاضی خیز ازین زندان برو سوی خانهٔ مردریگ خویش شو

💡 برفت و جهان مردری ماند ازوی نگر تا کرا نزد او آب روی