لجین

لجین. [ ل َ ] ( ع اِ ) کفک دهان شتر. || برگ افتاده. برگ از شاخ افتاده. ( منتهی الارب ). || برگ درخت کوفته ( ؟ ). ( مهذب الاسماء ).
لجین. [ ل ُ ج َ ] ( ع اِ ) نقره. ( منتهی الارب ). سیم. ( دهار ). فضة. رجوع به فضه در بحرالجواهر شود.

(لُ جَ یا جِ ) [ ع. ] (اِ. ) سیم، نقره.

سیم، نقره.

کفک دهان شتر. یا برگ افتاده

💡 چند‌ گویی کان قبیحست این صبیح چند گویی‌ کان لجین‌ است این لجن

💡 یارب این پرده چه راز است که در فصل خطاب محک نقد و غش و فرق لجین و لجن است

💡 متفاوت بود این عشق به ذرات وجود ور نه پیدا ز کجا فرق لجین از لجنست

💡 هیبت او بر فراز کوه اگر تیغی کشد همچو سیماب از نهیب او شود لرزان لجین

💡 لژه سبک بود ارژان لجین اتن ارزیز پلمب سرب و ذهب ار، رزن سگ، است مویز

💡 ز جای جست و بشد سوی مرزبان هری که هان بمان و مینداز لجین را به لجن