قوت

قوت. [ ق َ ] ( ع مص ) خورش دادن و روزی دادن. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ). قاته قوتا و قیاتة؛ عاله و اعطاه القوت و رزقه. ( اقرب الموارد ).
قوت. ( ع مص ) رجوع به قَوت و قیاتة شود. || ( اِ ) خوراک. غذا. || خورش به اندازه قوام بدن انسان. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). روزی. ( ترتیب عادل ) ( ترجمان علامه جرجانی ). ج، اقوات. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). قیت و قیته وقوات نیز بمعنی قوت است. ( منتهی الارب )

[ ع. ] (اِ. ) خوردنی، طعام.
(قُ وَّ ) [ ع. قوة ] (اِ. ) ۱ - توانایی، قدرت. ۲ - زور. ج قوی.

( اسم ) ۱ - خوراک خوردنی غذا طعام ۲ - مقداری از طعام که قوام بدن بدان باشد و پرورش بدن کند: و پیوسته مصحف نوشتی... و آن را به مجهولی دادی تا بفروختی و قوت خود از آن ساختی.
خوراک غذا یا خورش باندازه قوام بدن انسان.

💡 نه همین تنها مرا چون شمع، آتش قوت کرد داد تا آبی جهان، خون در دل یاقوت کرد

💡 قوت روان من توئی گنج نهان من توئی جان جهان من توئی دست منست و دامنت