قله

قله. [ ق َ ل َه ْ ] ( ع مص ) چرکین اندام و زرد شدن آن و داغ داغ شدن پوست از بسیاری ادرفن. || سیاه شدن اندام یا برکنده شدن پوست ازسختی و خشکی. و فعل آن از سمع است. ( منتهی الارب ).
قله. [ ق ُ ل َ ] ( اِ ) نوعی از انگور. || اسبی که رنگش به زردی مایل باشد. ( برهان ).
قله. [ ق ُل ْ ل َ ] ( اِ ) نوعی از رنگهای اسب. ( آنندراج ) ( بهار عجم ):
کمیت قله نژاد آنکه داغ جم دارد
سبک درآر بمیدان و گرم گردانش.خواجه سلمان ( از آنندراج ) ( بهار عجم ).رجوع به قُلَه شود.

(قُ لَّ ) (اِ. ) اسبی که رنگش به زردی مایل باشد.
(قُ لُِ ) [ ع. ] (اِ. ) ۱ - بالاترین بخش کوه. ۲ - بالای هر چیزی. ج. قلل.
( ~. ) (اِ. ) سبوی بزرگ.

۱. [مجاز] بلندترین نقطه چیزی.
۲. (زمین شناسی ) سر کوه.
۳. [مجاز] سبو، کوزه، کوزۀ بزرگ یا کوچک.

بلندترین نقطه چیزی، سرکوه
( اسم ) سرکوه چکاد تیغ.
الک دولک دودله و آن چوبی است که اطفال بدان بازی کنند.

[علوم دارویی] ← اوج

رأس کوه یا تپه، بالاترین بخش کوه. سنگ بزرگ و یک تکه که از کوه جدا شده باشد.
(جانوری): اسبی که رنگش مایل به زردی باشد.
واحد اندازه‌گیری آب روان در بعضی نواحی ایران.
سبوی بزرگ.

💡 بن مقله بر بمقله کشد از جان آن خامه سیاه شبه گون را

💡 عشق همان قدس دان قله سر نشیمنش تا به سر که درفتد ظل همای چون تویی

💡 عقلها را از پریشان زیستن نبود گزیر اندر آن مجلس که زلف او پریشانی کند