قح

قح. [ ق ُح ح ] ( ع ص ) خالص. ساده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ): عربی قح؛ مرد عربی محض. عبد قح؛بنده و برده محض که پدر و مادر او هر دو بنده باشند. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || بطیخ قح؛ خربزه پرمغز نارسیده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || بی آمیغ از زفتی. ( آنندراج ). بی آمیغ از زفتی و لئامت. ( ناظم الاطباء ). || بی آمیغ از جوانمردی. ( آنندراج ). بی آمیغ از کرم و جوانمردی. ( ناظم الاطباء ). || بی آمیغ از هر چیزی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || مردم درشت بدخوی و جز آنها. ج، اَقحاح. ( ناظم الاطباء ).

(قُ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - خالص، ساده. ۲ - درشت خوی.

( صفت ) ۱ - خالص ساده بی آمیغ ۲ - درشت خوی.

خالص، ساده.
درشت خوی.

💡 در جهان می خواست قحط شبنم جان افکند آن که مژگان ترا چون مهر زرین چنگ کرد

💡 در شرایطی که در نقاط مختلف ایران قحطی به وجود آمده‌بود، نیروهای انگلستان سیلوی کرمانشاه را به آتش کشیدند.

💡 صالح محمد الشیحی، علی سعد الموسی، عبدالرحمن سلطان السلطان، فواز عزیز، أسامة القحطانی، إدریس عبدالله الدریس، عبدالرحمن الوایلی

💡 بندهٔ طالعِ خویشم که در این قحطِ وفا عشق آن لولیِ سرمست خریدار من است

💡 قحط شبنم خشک خواهد کرد گلزار ترا با نظربازان چنین گر سر گران خواهی شدن؟

💡 کیست جز آینه و آب درین قحط‌آباد که کند گریه به روز سفر از دنبالم