فسحت

فسحت. [ ف ُ ح َ ] ( ع اِمص ) گشادگی و فراخی مکان. ( فرهنگ فارسی معین ) ( از غیاث ): عرصه عزیمت فسحتی تمام و اتساعی کامل دارد. ( ترجمه تاریخ یمینی ). ما را اگر فسحت ولایتی هست، اضعاف آن مؤون سپاه و وجوه اطماع و انواع محافظات در مقابل ایستاده است. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
گرمیش را ضجرتی و حالتی
زآن تبش دل را گشادی فسحتی.مولوی.فسحت میدان ارادت بیار
تا بزند مرد سخن گوی گوی.سعدی.|| گنجایش. وسعت. ( فرهنگ فارسی معین ). || گشادگی خاطر. شادمانی: برای نزهت ناظران و فسحت حاضران کتاب گلستان توانم تصنیف کرد که... ( گلستان سعدی ). رجوع به فسحة شود.
فسحة. [ ف ُ ح َ ] ( ع اِمص ) فراخی. ( منتهی الارب ).

(فُ حَ ) [ ع. فسحة ] (اِمص. ) ۱ - گشادگی، فراخی. ۲ - گنجایش، وسعت.

۱. فراخی، گشادگی.
۲. [مجاز] بی حدونهایت بودن، بسیاری.
۳. [مجاز] شادی، مسرت، گشایش خاطر.
۴. [مجاز] مجال، فرصت.

فراخی، گشادگی، فراخی مکان، میدان
( اسم ) ۱ - گشادگی فراخی مکان ۲ - گنجایش وسعت.

گشادگی، فراخی.
گنجایش، وسعت.
فُسحَت
گنجایش

💡 فسحت قبر او بیفزایند روزنی در بهشت بگشایند

💡 فسحت منزل اگر بودی کمال ارباب دل کی ازین فیروزه ایوان سر درآوردی به غار

💡 فسحت امکان بود بجلوه او تنگ ساحت واجب بود مجال محمد

💡 ز فسحت دو جهان خاطرم به تنگ آمد فراغت دل مجنون بهیچ وادی نیست

💡 چه کبریاست ندانم ز ملک تا ملکوت چه فسحت است و فضا ملک کبریایی را