فرومانده

فرومانده. [ ف ُ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) متحیر. سرگشته. سراسیمه. ( یادداشت بخط مؤلف ). || متعجب. درشگفت:
از این بستدی چیز و دادی بدان
فرومانده از کار او موبدان.فردوسی. || گرفتارشده:
از آن رنگ و آن بازوی وفر و چهر
فرومانده بد دختر از وی بمهر.اسدی. || عاجز و ناتوان:
متواری است و خوار و فرومانده
هر جا که هست پاک مسلمانی.ناصرخسرو.گذشته چنان شد که بادی به دشت
فرومانده هم زود خواهد گذشت.نظامی.باز ماهان دراوفتاد ز پای
چون فروماندگان بماند بجای.نظامی.بر نیکمردی فرستاد کس
که صعبم فرومانده، فریادرس.سعدی.فروماندگان را دعایی بکن
که مقبول را رد نباشد سخن.سعدی. || مانده. برجای مانده:
فرومانده در کنج تاریک جای
چه دریابد از جام گیتی نمای ؟سعدی.رجوع به فروماندن شود.

۱. درمانده، بیچاره.
۲. عاجز، ناتوان.
۳. خسته.

متحیر. سرگشته

💡 فرومانده در کنج تاریک جای چه دریابد از جام گیتی نمای

💡 شگفتی فرومانده از کار او همان مردی و رای و کردار او

💡 من فرومانده از دوره خوشاک که بیک ره از این دو پویان شد

💡 زهر دانشی دفتری خوانده‌ام چو مرگ آمد آنجا فرومانده‌ام

💡 وی بسا مرد فرومانده به جای کش کشد پیرزنی خار ز پای

💡 قلم، روسیَه ماندهٔ کار توست فرومانده در ننگ افکار توست