فروختنی در زبان فارسی دارای دو معنای متمایز است که هر یک در حوزهی خاصی کاربرد دارد. این تفاوت معنایی از دو مصدر مختلف نشأت میگیرد و در متون ادبی و روزمره قابل مشاهده است. در معنای اول، فروختنی صفت نسبی ساختهشده از مصدر فروختن است و به چیزی اشاره دارد که قابلیت فروش داشته باشد. این صفت برای توصیف کالاها، اموال یا هر شیء و خدمتی به کار میرود که در چارچوب مبادلات اقتصادی، امکان عرضه و واگذاری در ازای عوض مالی را دارد. مترادفهایی مانند فروشی و قابلفروش نیز همین مفهوم را انتقال میدهند.
در معنای دوم، فروختنی از مصدر فروختن به معنی افروختن و روشن کردن مشتق شده است. در این کاربرد، صفتی است برای توصیف موادی که قابلیت اشتعال و آتشگیری را دارند؛ مانند شمع، هیزم یا سایر مواد سوختی. بنابراین، این معنا با مفهوم روشنایی و سوزاندن در ارتباط است و در متون قدیمیتر بیشتر دیده میشود. برای پرهیز از ابهام، امروزه اغلب از صفتهایی مانند قابل اشتعال یا افروختنی استفاده میشود.