طاری

طاری. [ ] ( ع اِ ) درختی است هندی که چون او را زخم کنند آب بسیار از آن تراوش میکند. و از آن خمر و سرکه میسازند و مشهور بشراب طاری است و در افعال و خواص قریب است بشراب مویزی. ( تحفه حکیم مؤمن ). اطواق است و آن خمری است که از آب درختی که به هندی طاری نامند بعمل می آورند و آن را هری گویند و درخت آن به افراط در عظیم آباد و بنگاله هست و در بعضی جاها کمتر است. ( فهرست مخزن الادویه ).
طاری ٔ. [ رِءْ ] ( ع ص ) آینده. || ناگاه درآینده. ( منتهی الارب ). ظاهر شونده بر کسی ناگاه. فرودآینده از جائی. ( غیاث اللغات ). ج، طُرّاء و طُرَاء. ( منتهی الارب ). || ناگاه روی داده. عارض و ظاهر شونده: و این آوازه در اطراف گیتی طاری و به اکناف جهان ساری گشت. ( جهانگشای جوینی ).

[ ع. ] (اِفا. ) ۱ - آینده. ۲ - ناگاه در آینده. ۳ - ناگاه روی داده، عارض. ۴ - گذرنده غیر - مقیم.

۱. ویژگی چیزی که به طور ناگهانی عارض شده است.
۲. جاری.
۳. (اسم، صفت ) مسافر.

۱ - آینده. ۲ - نا گاه در آینده. ۳ - نا گاه روی داده عارض. ۴ - گذرنده غیر مقیم مقابل متوطن.
درختی است هندی که چون او را زخم کنند آب بسیار از آن تراوش میکند.

💡 به خوی خوب چو دیبا و چو عنبر شو گرچه در شهر نه بزاز و نه عطاری

💡 همرهان رفتند و من در زیر بارم ساربانا رحم کن بر اشتری کاو باز مانده از قطاری

💡 اینچنین نافه که عنبر دهد و مشک ختن بخطا گفت که در طبله عطاری هست

💡 لازم است ذکر شود (قَتِلمِه)بیشتر در ایام ماه مبارک رمضان و در سفره افطاری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

💡 دوش یک نکته ز بوی تو حکایت کردم تا صبا مهر کند خانهٔ هر عطاری