صفا داشتن

صفا داشتن. [ص َ ت َ] ( مص مرکب ) مهربانی داشتن. اخلاص داشتن. صمیمی بودن:
چرا با دل من صفایی ندارد
اگر درد امشب بلایی ندارد.صائب ( از آنندراج ). || جلا داشتن. شفاف بودن. روشنی داشتن:
شوم گر خاک ره درگرد من رو می توان دیدن
ز بس آب و گلم بر یاد رخساری صفا دارد.ملاقاسم معتمدی ( از آنندراج ).

( ~. تَ ) [ ع - فا. ] (مص ل. ) ۱ - پاک و بی غش بودن. ۲ - زنده دل بودن.

( مصدر ) ۱ - صمییت داشتن دوست بودن. ۲ - دارای لطف و طراوت بودن: این باغ صفایی ندارد. ۳ - دارای معنویت و طهارت ضمیر بودن.
مهربانی داشتن

پاک و بی غش بودن.
زنده دل بودن.

💡 مزاحی که اهل صفا داشتند ز روی لطافت روا داشتند

💡 بزرگان که نقد صفا داشتند چنین خرقه زیر قبا داشتند