سپند

سپند. [ س ِ پ َ ] ( اِ ) مخفف اسپند. ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). تخمی باشد که بجهت چشم زخم سوزند. ( برهان ). سپند که اسپند گویند و دفع چشم بد را سوزند. ( آنندراج ). تخمی است که دفع نظر به سوختن آن مفید است. ( غیاث ). دانه سوختنی. ( شرفنامه ). حرمل. ( بحر الجواهر ). و سوختن آن توأم با انفجارهای کوچکی است که در ادب منظوم ما به رقص سپند تشبیه شده است

(س پَ ) (اِ. ) اسفند.

اسپند
اسفند
سپند که مخفف اسپند که کوهی بوده است در سیستان نام کوهی

اسم: سپند (دختر، پسر) (فارسی) (تلفظ: sepand) (فارسی: سپند) (انگلیسی: sepand)
معنی: اسپند دانه سیاه و خوشبویی که برای دفع چشم زخم در آتش می ریزند، اسفند، اسپند، ( = اسفند

اسفند.

💡 میل خالش آنقدر دارد سپند شوخ من گر در آتش برده بنشانند تخم گل شود

💡 تا فلک کرده ز خورشید آتش از انجم سپند گرد این قصر جهان آرا چو گردان مجمر است

💡 سپند از غم شعله شد خاکمال به خاکستر افتاده هندو مثال

💡 فتاد تا به ره طرز مولوی صائب سپند شعله فکرش شده است کوکب‌ها

💡 من سپند از چشم بد کردم پدید در سپندم نیز چشم بد رسید