سنبوسه

سنبوسه. [ سَم ْ س َ / س ِ ] ( اِ ) شکل مثلث در لباس و سجاف جامه عموماً و در لچک زنان خصوصاً. ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ). || نانی است کوچک و شیرین آنرا قطاب خوانند. ( آنندراج ). قطاب. ( ناظم الاطباء ): واگر بی خوابی رنجه دارد از برگ کوک، کدو و اسفاناخ سنبوسه سازند. ( ذخیره خوارزمشاهی ). در بزماورد و سنبوسه زهر پنهان و تعبیه کردند. ( تاریخ بیهق ص 132 ).

(سَ سَ یا س ) (اِ. ) ۱ - هر چیز سه گوش. ۲ - لچک زنانه. ۳ - نوعی خوراک که خمیر آرد گندم را نازک و سه گوش می برند و در آن قیمة گوشت و لپه می پیچند و طبخ می کنند.

۱. نوعی خوراک یا آش که خمیر آرد گندم را نازک و سه گوشه می برند و در آن گوشت و پورۀ سیب زمینی می پیچند و طبخ می کنند.
۲. [قدیمی] لچک زنانه.
۳. [قدیمی] هرچیز سه گوشه، مثلث شکل.

مثلث شکل، هرچیزسه گوشه، لچک زنانه، نوعی خوراکی
۱ - هر چیز سه گوشه عموما مثلث. ۲ - لچک زنان مخصوصا. ۳ - نوعی خوراکی و آن چنانست که خمیر آرد گندم را سه گوشه برند و در آن قیمه گوشت و لپه جای دهند و پزند. ۴ - قطاب.

هر چیز سه گوش.
لچک زنانه.
نوعی خوراک که خمیر آرد گندم را نازک و سه گوش می‌برند و در آن قیمة گوشت و لپه می‌پیچند و طبخ می‌کنند.

💡 سنبوسه که دی خواجه فرستاد به من آورد یکی شوخ پریزاد به من

💡 دلبر سنبوسه پز ناگه مرا از دور دید جانب سنبوسه اش کردم اشارت لب گزید

💡 هلا ختم است بر بوسه نهان کن دل چو سنبوسه درون سینه زن پنهان دمی که بی‌شمار آمد