سحری

این واژه در زبان فارسی و عربی دارای چند معنای مرتبط با زمان سحر و لحظات پیش از طلوع صبح است و در متون ادبی، دینی و گفتار روزمره کاربرد فراوان دارد. در معنای اصلی، «سحری» به چیزی گفته می‌شود که به سحر و هنگام پیش از طلوع آفتاب مربوط باشد و از همین رو به عنوان صفت برای توصیف پدیده‌ها و حالات وابسته به آن زمان به کار می‌رود. برای نمونه، ترکیب‌هایی مانند «ستاره سحری» یا «خواب و دعای سحری» همگی به اموری اشاره دارند که در وقت سحر رخ می‌دهند یا به آن زمان وابسته‌اند. در ادبیات فارسی، سحر زمانی آرام، روحانی و شاعرانه دانسته شده و شاعران از واژه «سحری» برای توصیف لطافت صبحگاه، راز و نیاز، بیداری عاشقانه و حال و هوای معنوی استفاده کرده‌اند. این واژه همچنین به صورت قید به معنای «در هنگام سحر» یا «سحرگاهان» به کار می‌رود و بیانگر وقوع کاری در آن زمان خاص است. یکی دیگر از معانی رایج این کلمه در فرهنگ اسلامی و زبان روزمره فارسی، غذایی است که روزه‌داران پیش از اذان صبح و آغاز روزه می‌خورند. این وعده غذایی معمولاً در ماه رمضان اهمیت ویژه‌ای دارد و به دلیل کمک به تحمل گرسنگی و تشنگی در طول روز، بخشی مهم از آیین روزه‌داری به شمار می‌رود. در این معنا، این کلمه نه فقط نام یک وعده غذا، بلکه بخشی از فرهنگ دینی و اجتماعی مسلمانان است که با بیداری پیش از طلوع آفتاب و فضای معنوی سحر همراه شده است. از نظر زبانی، این واژه از «سحر» گرفته شده که به آخر شب و زمان نزدیک به سپیده‌دم گفته می‌شود.