سباع

سباع. [ س ِ ] ( ع مص ) فخر کردن بکثرت جماع. ( معجم متن اللغة ). فخر نمودن بکثرت جماع. ( منتهی الارب ). || فحش گفتن و بدیگر دشنام دادن. ( معجم متن اللغة ) ( منتهی الارب ). || ( اِ ) جماع. ( معجم متن اللغة ) ( منتهی الارب ).
سباع. [ س ِ ] ( ع اِ ) درندگان مثل گرگ و شیر. ( غیاث ). ج ِ سَبُع. ددان. ددگان. درندگان: نخواست که سباع و وحوش دریابند که او می بهراسد. ( کلیله و دمنه ). آب و آتش و دد و سباع ودیگر موذیان در آن اثری ممکن نگردد ضیاع و سباع از خصب آن مراتع بفراخی رسیده. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
سباع. [ س ِ ] ( اِخ ) ابن ثابت. از صحابه است. ( منتهی الارب ).
سباع. [س ِ ] ( اِخ ) ابن زید. از صحابه است. ( منتهی الارب ).
سباع. [ س ِ ] ( اِخ ) ابن عبدالعزی. او را ذکر است در غزوه احد در حربگاه حمزةبن عبدالمطلب در حدیث جعفربن عمروبن امیه خیری. ( منتهی الارب ). از مبارزین مشرکین یوم احد است. ( حبیب السیر ). اسم عبدالعزی عمروبن نصلةبن غبشان بن سلیم است. رجوع به امتاع الاسماع ج 1 ص 152 شود.
سباع. [ س ِ ] ( اِخ ) ابن عرفطة الغفاری. خلیفه و همراه حضرت رسول بود و در مدینه هنگام غزوة دومةالجندل. رجوع به حبیب السیر چ 1 تهران صص 124 - 130و رجوع به امتاع الاسماع ج 1 ص 193، 310، 449 شود.

(س ) [ ع. ] (اِ. ) جِ سبع، درندگان.

= سَبُع

درندگان، درنده، جانوران درنده، جمع سبع
( اسم ) جمع سبع درندگان جانوران درنده.
ابن عرفطه الغفاری خلیفه و همراه حضرت رسول بود در مدینه هنگام غزوه دومه الجندل

سباع ( به عربی: سباع ) یک روستا در سوریه است که در ناحیه مرکزی سلمیه واقع شده است. سباع ۷۹۱ نفر جمعیت دارد.

جِ سبع؛ درندگان.

💡 گفت که ای بر تو سراسر سباع عبد مطیع و تو ‌امیر متاع

💡 و بدانی که این صفات و ملکاتی که در تو جمع شده است بعضی از آنها صفات بهایم اند، و برخی صفات سباع و درندگان، و بعضی صفات شیاطین، و پاره ای صفات ملائکه و فرشتگان.

💡 یک هفته ریخت چندان خون سباع کز خون هفتم زمین ملا شد بگرفت از آن ملالش

💡 زد بانگ بر آن سباع هایل تا تیغ کنند در حمایل