سباح

سباح. [ س َب ْ با ] ( ع ص ) شناور. ( غیاث ) ( آنندراج ). ج، سباحون. ( مهذب الاسماء ). شناگر:
میرود سباح ساکن چون عُمُد
اعجمی زد دست و پا و غرق شد.( مثنوی ).چون نئی سباح و نی دریائیی
در میفکن خویش از خودرائیی.( مثنوی ).
سباح. [ س َ ] ( اِخ ) زمینی است در نزدیکی معدن بنی سلیم. ( معجم البلدان ) ( منتهی الارب ).

(سَ بّ ) [ ع. ] (ص. ) شناور، بسیار شناکننده.

بسیار شناکننده، شناگر.

بسیارشناکننده، شناگر
( صفت ) بسیار شنا کننده شناور.
زمینی است در نزدیکی معدن بنی سلیم

شناور، بسیار شناکننده.

💡 اخرج عن‌المکان، یا صارم‌الزمان واسبح سباح حوت فی قلزم‌المعانی

💡 تو سباحی و از سباح زادی فسانه و باد هر سباح تا کی

💡 جان چه سباحی است این تن مشک باد بر سر مشکش نشانده اوستاد

💡 بادهٔ عشق کرده ویرا مست وز وقاحت سباحه کرده به دست

💡 کسی که وجه سباحت تمام نشناسد به گرد ساحل بحر محیط چون گردد؟

💡 هل سباحت را رها کن کبر و کین نیست جیحون نیست جو دریاست این