رهین

رهین. [ رَ ] ( ع ص، اِ ) گروی. ( منتهی الارب ). گروگذاشته شده. مرهون. ( یادداشت مؤلف ). گروکرده شده. ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ). گروکرده. ( دهار ) ( از اقرب الموارد ):
اگر من به حب محمد رهینم
تو چونی عدوی رهین محمد.ناصرخسرو.هیبت و رای ترا هست رهی و رهین
خسروچارم سریر شحنه پنجم حصار.خاقانی.ره امان نتوان رفت و دل رهین امل
رفوگری نتوان کرد و چشم نابینا.خاقانی.از پی خون خسان تیغ چه باید کشید
چون ملک الموت هست در کف رأیت رهین.خاقانی.درآمد پیش پیر ما به زانو
بدو گفت ای رهین آب و جاهی.عطار.ای شده تو صبح کاذب را رهین
صبح صادق را تو کاذب هم مبین.مولوی.که اهل مشرق و مغرب به شکر نعمت او
چو اهل مصر به انعام یوسفند رهین.سعدی. || کفیل. ضامن. ( فرهنگ فارسی معین ). مسؤول. مأخوذ ضامن. ( یادداشت مؤلف ).
- رهین الشی؛ آنچه بدان آن چیز رابازدارند. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
- رهین منت کسی بودن؛ مرهون نیکی و محبتهای او بودن. مدیون مهر و محبت و نیکی وی بودن.
|| ( اِ ) ج ِ رَهن. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به رهن شود.
رهین. [ رَ ] ( اِخ ) لکهنوی. برهان علی خان فرزند معزالدین خان. از شاعران پارسی گوی قرن سیزدهم هجری هند بود. بیت زیر از اوست:
به اظهار غم دوری و عرض حال مشتاقی
زبان فرسوده در کام و حکایت همچنان باقی.( از فرهنگ سخنوران ) ( قاموس الاعلام ترکی ).رجوع به فرهنگ سخنوران شود.

(رَ ) [ ع. ] (ص. ) ۱ - گرو گذاشته شده. ۲ - کفیل، ضامن.

گروگذاشته شده، مرهون.

مرهون، گرو، گروگ اشته
( صفت ) ۱ - گروگذشته شده مرهون. ۲ - کفیل ضامن.
لکهنوی. برهانی علی خان فرزند معزالدین خان از شاعران پارسی گوی قرن سیزدهم هجری هند بود.

[ویکی الکتاب] معنی رِهِینَ: گِرو - در گِرو (رهن و رهین و مرهون آن چیزی است که به عنوان وثیقه و گرو به کسی میدهی و از او چیزی قرض میکنی و چون هر جا این کلمه به چشم بخورد تصوری از معنای حبس و نگهداری به ذهن میرسد، لذا این کلمه را در حبس هر چیزی نیز استعمال کردند، هر چند که ربطی...
معنی رَهِینَةٌ: گِرو - در گِرو (رهن و رهین و مرهون آن چیزی است که به عنوان وثیقه و گرو به کسی میدهی و از او چیزی قرض میکنی و چون هر جا این کلمه به چشم بخورد تصوری از معنای حبس و نگهداری به ذهن میرسد، لذا این کلمه را در حبس هر چیزی نیز استعمال کردند، هر چند که ربطی...
ریشه کلمه:
رهن (۳ بار)

گرو گذاشته شده.
کفیل، ضامن.

💡 رهین منّت دریا نمی توان گشتن بگو به ابر، ز چشم من آب بردارد

💡 از پی خون خسان تیغ چه باید کشید چون ملک الموت هست در کف رایت رهین

💡 با هر محیط، خویش، نه هم‌رنگ می‌کنم نی لحن خود، رهین هر آهنگ می‌کنم

💡 علم رهین وی است عالم و اعلم چه شد دل حرم خاص اوست عرش معظم چه شد

💡 صاحب گاوش بدید و گفت هین ای بظلمت گاو من گشته رهین

💡 به تلخ عیشی تن در دهد هر آندل کو به عشوه لب شیرین تو رهین گردد