خوالیگر

خوالیگر. [ خوا / خا / خ َ گ َ ] ( ص مرکب ) خوالگر. طباخ. مطبخی. آشپز. دیگ پز. طابخ. قادر. خورشگر. پزنده. باورچی.سفره چی. خوراک پز. ( یادداشت بخط مؤلف ):
یکی خانه او را بیاراستند
بدیبا و خوالیگران خواستند.فردوسی.می و خوان و خوالیگران یافتی.فردوسی.بفرمود رستم بخوالیگران
که اندر زمان آوریدند خوان.فردوسی.روزی دهان پنج حواس و چهارطبع
خوالیگران نه فلک و هفت اخترند.ناصرخسرو.پرستنده دختر به آیین خویش
ز خوالیگران خوان و می خواست پیش.اسدی ( گرشاسبنامه ).|| طعام. ( ناظم الاطباء ).

(خا گَ ) (ص. ) آشپز، طباخ.

= آشپز: یکی خانه او را بیاراستند / به دیبا و خوالیگران خواستند (فردوسی: ۲/۲۵۷ ).

( صفت ) آشپز طباخ.

اصطلاحی کهن و مبهم که شاید از دو بخش خالی - گر شکل گرفته باشد. بدو گفت اگر شاه را درخورم/ یکی نامور پاک خوالیگرم «شاهنامه»

💡 بدو گفت اگر شاه را در خورم یکی نامور پاک خوالیگرم

💡 بفرمود تا پاک خوالیگرش به زندان کشد خوردنیها برش

💡 چو خوالیگران نیز برخاستند نهادند خوان و می آراستند

💡 بدو گفت کامروز ز ایدر مرو که خوالیگری یافتستیم نو

💡 بر آن خاک باید بریدن سرش مه مهبود مانا مه خوالیگرش

💡 یکی خانه او را بیاراستند به دیبا و خوالیگران خواستند