آمد شدن

( آمدشدن ) آمدشدن. [ م َ ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) مراوده. آمدن و رفتن:
همه روزش آمدشدن پیش اوست
که هستند با یکدگر سخت دوست.فردوسی.به آمدشدن راه کوته کنید
روان را سوی روشنی ره کنید.فردوسی.به نزدیک زال آوریدش بشب
بر آمدشدن هیچ نگشاد لب.فردوسی.

( آمد شدن ) ( مصدر ) ۱ - آمدن و رفتن. ۲ - مراوده داشتن.

آمدشدن
(قدیم): رفت و آمد کردن.
آن گُل که مر او را بُوَد اشجار ده انگشت/ و آمد شدنش باشد از اشجار به اشجار. »منوچهری»

💡 نخستین بپرسید کای ماه من تو خود چونی از رنج آمد شدن؟

💡 خورشید اگر چه در جهان فرو برد ز آمد شدنش دلی پر از درد بود

💡 مرا خود قوت پایی نمانده ست به هیچ آمد شدن رایی نمانده ست

💡 چنان شد ز لشکر در و دشت تنگ که بر مور آمد شدن گشت تنگ

💡 کبک دری گر نشد مهندس و مساح اینهمه آمد شدنش چیست به راود

💡 قلمت زرد و نثار است و بسی در دارد این از آن است که آمد شدنش بر دریاست