واژه آمرزنده در زبان فارسی به معنای بخشاینده و گذشتکننده است. این واژه بیشتر در مفاهیم دینی، اخلاقی و عرفانی به کار میرود و به کسی یا چیزی اشاره دارد که گناهان، خطاها یا اشتباهات دیگران را نادیده میگیرد و از آنها میگذرد.
ریشه واژه: این کلمه از ریشه فعل آمرزیدن گرفته شده است که به معنای بخشیدن یا عفو کردن گناه یا خطا است. این واژه به لحاظ ساختاری، اسم فاعل است و به کسی یا چیزی اشاره دارد که عمل آمرزیدن را انجام میدهد.
در مفاهیم دینی و عرفانی: این واژه بیشتر برای خداوند به کار میرود و به معنای بخشنده گناهان و خطاهای انسانها است. در این معنا، خداوند بهعنوان کسی که انسان را میآمرزد و از گناهان او میگذرد، توصیف میشود. برای نمونه: «خداوند آمرزنده و مهربان است.»
کاربرد در ادبیات و زبان روزمره: این واژه اغلب در اشعار و متون عرفانی برای توصیف خداوند و ویژگی بخشندگی او به کار میرود. مثال: «گر گناهی کردهام، تو آمرزندهای / دست من گیر، ای خداوند کریم»
در زبان محاوره: در محاوره، گاهی برای اشاره به انسانهایی که بخشنده و گذشتکننده هستند نیز استفاده میشود: «آدم آمرزندهای است، همیشه اشتباهات دیگران را نادیده میگیرد.»
مترادفهای این کلمه: بخشنده، گذشتکننده، عفوکننده و مهربان (در برخی موارد).
( آمرزنده ) آمرزنده. [ م ُزَ دَ / دِ ] ( نف ) غافر. بخشاینده. عَفُوّ. غفور.
( آمرزنده ) (مُ دِ ) (ص فا. ) بخشاینده، غفور.
( آمرزنده ) بخشاینده و درگذرنده از گناه بندگان، از صفات خداوند.
( آمرزنده ) ( اسم ) بخشاینده غفور آمرزگار.
ویژگی آنکه گناه را میبخشاید. بخشاینده، غفور.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 چگونه خداوند، قومی را که بعد از ایمانشان کافر شدند، هدایت کند؟ با آنکه شهادت دادند که این رسول، بر حق است و برایشان دلایل روشن آمد و خداوند قوم ستمگر را هدایت نمیکند؛ آنان سزایشان این است که لعنت خدا و فرشتگان و مردم، همگی بر ایشان است؛ در آن (جهنم) جاودانه بمانند، نه عذاب از آنها کم میشود و نه مهلت مییابند؛ مگر کسانی که پس از آن توبه کردند و درستکاری پیشه کردند که خداوند آمرزنده مهربان است.
💡 آیا قبل از خلق خطاکاران تو بسیار آمرزنده نبوده ای؟ مگر نه این است که رحمت را تو خلق فرمودی و به عطوفت امر داده ای؟ یا خواهی که ما را ممنوع از آن ها نشان دهی یا ترسی که زوال یابند.
💡 یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُل لِّأَزْوَاجِکَ وَبَنَاتِکَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِن جَلَابِیبِهِنَّ ۚ ذٰلِکَ أَدْنَیٰ أَن یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ ۗ وَکَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِیمًا (۵۹) (ترجمه: ای پیامبر بگو به همسرانت و دخترانت و زنانِ مؤمنان که پوششهای خویش را بر خود نزدیک کنند (یا پایین آورند)، این نزدیکتر است بدانکه شناخته شوند، پس آزار نشوند، و خدا آمرزندهٔ مهربان است.)[۳۳–۵۹]
