اَثناء بر وزن اَثنی در زبان فارسی به معنای میانگاه، فاصله و زمانِ بین دو رویداد است. این واژه در متون ادبی و تاریخی، بیشتر به شکلهای ترکیبی در اثناء یا در اثنای بهکار میرود و به معنای در میان، در خلال و در طی میباشد. در کاربردهای ادبی، این اصطلاح برای اشاره به رویدادهایی که در فاصلهی زمانی یا مکانیِ بین دو موقعیت رخ میدهند، استفاده میشود. همچنین در مفهوم گستردهتر، گاه به معنی گشتوگذار در وادیها و کوهستانها، نامهنگاریهای پیدرپی، یا حتی شکستگیها و میانهها نیز آمده است.
برای نمونه، در متون کلاسیکی چون تاریخ بیهقی و کلیله و دمنه عبارت در اثنای به کرات دیده میشود؛ چنانکه آوردهاند: در اثنای این محاورت، در اثنای این حال یا در اثنای سخن. همینطور در جهانگشای جوینی از عبارت در اثنای آن برای اشاره به میانگاه یک رخداد استفاده شده است. این کاربرد نشاندهندهی نقش مهم این واژه در بیانِ وقایعِ میانی و ایجاد پیوند زمانی در روایتهای تاریخی و ادبی فارسی است.