لغت نامه دهخدا
( آشفته دماغ ) آشفته دماغ. [ ش ُ ت َ / ت ِ دِ ] ( ص مرکب )دیوانه. مختل در عقل. معتوه. مخبط. || پریشان حواس. آشفته عقل. || غمین:
آشفته دماغم سر و برگ سخنم نیست.طالب آملی.
( آشفته دماغ ) آشفته دماغ. [ ش ُ ت َ / ت ِ دِ ] ( ص مرکب )دیوانه. مختل در عقل. معتوه. مخبط. || پریشان حواس. آشفته عقل. || غمین:
آشفته دماغم سر و برگ سخنم نیست.طالب آملی.
( آشفته دماغ ) ( ~. دِ ) [ فا - ع. ] (ص مر. ) ۱ - حواس پرت. ۲ - غمگین. ۳ - دیوانه.
( آشفته دماغ ) ۱. آشفته مغز، آشفته عقل.
۲. پریشان حواس، غمگین.
( آشفته دماغ ) ( صفت ) ۱ - پریشان حواس. ۲ - غمین غمگین. ۳ - مخبط دیوانه.
دیوانه پریشان حواس
آشفتهدماغ
(قدیمی): دارای احوال و فکری پریشان، پریشان خاطر. آشفته دماغم سر و برگ سخنم نیست/... «طالبآملی»
حواس پرت، غمگین. دیوانه.
💡 خاطر جمع ز آشفته دماغان مطلب که پریشان سفری لازمه بوی گل است
💡 دل از کف آشفته دماغان نرباید آرایش زلفی که نه از شانة عشق است
💡 سر بر تن من نیست ز آشفته دماغی زان دم که سبوی میم از دوش فتاده
💡 جام در دور به اندازه مخمور بیار پیش آشفته دماغان سرپرشور بیار
💡 نیست مخصوص دل آشفته دماغی صائب غنچه ای نیست پریشان نشود دفتر او
💡 در مدرسه عشق، به نادانی من کو؟ آشفته دماغی به پریشانی من کو؟