باور

باور. [ وَ ] ( اِ ) قبول. تصدیق سخن. ( برهان قاطع ). گمان میکنم از حرف «بَ» و «آور» بمعنی یقین مرکب است. ( یادداشت مؤلف ). مخفف بآور است. ( فرهنگ رشیدی ). قبول داشتن. ( غیاث اللغات ). و کسانی که به ضم «واو» خوانند خطاست. ( آنندراج ). اصل این کلمه از ریشه ور بمعنی برگزیدن و برتری دادن و گرویدن است. ( از فرهنگ ایران باستان پورداود ص 62 ). و بازشناختن و اعتقاد داشتن نیز معنی میدهد و کلمه واور پهلوی و باور پارسی از ریشه «ور» پهلوی اشتقاق یافته است. ( از مزدیسنا و ادب پارسی دکتر معین ص 442 ). استوار. راست. یقین.

(وَ ) [ په. ] ( اِ. ) ۱ - پذیرفتن سخن. ۲ - یقین، اعتقاد.

۱. یقین، اعتقاد.
۲. عقیده.
* باور داشتن: (مصدر متعدی )
۱. باور کردن.
۲. سخن کسی را راست و درست پنداشتن.

یقین، اعتقاد، عقیده، باورداشتن: باورکردن، سخن کسی را از راست و درست پنداشتن
( اسم ) ۱ - قبول سخن پذیرش قول کسی. ۲ - یقین اعتقاد.
شتابکار معجل

اسم: باور (پسر، دختر) (فارسی) (تلفظ: bāvar) (فارسی: باور) (انگلیسی: bavar)
معنی: یقین، اعتقاد، مجموعه ی اعتقادهایی که در یک جامعه مورد پذیرش قرار گرفته است، حالت یا عادتی ذهنی که باعث اعتقاد یا یقین انسان می شود، قبول سخن، عقیده، تصدیق سخن، قبول، مجموعه اعتقادهایی که در یک جامعه مورد پذیرش قرار گرفته است، حالت یا عادتی که باعث اعتقاد یا یقین انسان می شود

💡 کوهن بر این باور بود که تکامل تدریجی علم به سمت حقیقت نیست، بلکه دستخوش انقلاب‌هایی دوره‌ای است که او آن را «پارادایم شیفت (تغییر الگوواره)» می‌نامد.

💡 شکاکیت هم در حیطه معرفت و هم در حیطه باور موجه مطرح است. اگر بخواهیم بدانیم نگرش شکاکانه این دو گونه شکاکیت را چگونه پیش می‌برد باید ابتدا به شکاکیت فلسفی دربارهٔ معرفت و سپس شکاکیت فلسفی دربارهٔ توجیه معرفتی را مورد بررسی قرار دهیم.

💡 ابوعیسی محمد بن هاورن وراق دانشمندی خداناباور در سده سوم هجری می‌زیست. وی که یک عرب در اصل ایرانی (و گویا کرد) است[نیازمند منبع]، با ابن راوندی دوست بود. ابوعیسی وراق زندگی پر فراز و نشیبی داشت و قضاوت‌ها دربارهٔ وی بسیار متفاوت است. او در دهه ۹۹۰ میلادی درگذشت.